زندگی خیلی داشت به من سخت می گرفت منم تحمل این همه سختی رو نداشتم به هر دری زده بودم

ولی هیچ اثری نداشت و شرایط من هیچ تغییری نمی کرد دیگه ناامید شده بودم دیگه تصمیم گرفتم دنبال

کار هم نرم وقتی نمیشد وقتی همه درها به روم بسته بود چه فایده داشت.نشسته بودم تو خونه و 

خیلی بی حوصله صفحه های مجله رو ورق می زدم بدون اینکه بخونم شده بودم آینه دق زندگی خودم که هیچ

زندگی خانواده رو هم جهنم کرده بودم.همینطور که بی هیچ هدفی مجله رو بابی میلی ورق میزدم یهو چشمم

به یک آگهی استخدام که با فونت درشت چاپ شده بود افتاد نمیدونم چرا ولی با اون همه حس ناامیدی

فقط واسه چندلحظه یه نورامیدی تو وجودم احساس کردم نمیدونم چرا ولی احساس کردم ایندفعه دیگه

میشه حتما یه اتفاقی میفته.نزدیکای 5 عصر بود و وقت مناسبی نبود که تماس بگیرم یا برم شرکت مورد نظر

چاره ای نبود باید تا فردا صبح صبر می کردم دل تو دلم نمونده بود.ازونجایی که تک فرزند بودمو بقول همه فامیل

خیلی لوس و ننر بودم همیشه هر چی رو که می خواستم سریع باید بدست می آردم شاید دلیل این همه

ناامیدی و افسردگی ها هم همین بود..

ساعت رو تنظیم کردم روی ساعت 5 بامداد ولی ازونجایی که خوابم نمیبرد تا صبح بیدار بودم نزدیکای ساعت

6 صبح خونه رو به سمت شرکت ترک کردم انگار بال پرواز پیدا کردم نفهمیدم چطوری خودمو رسوندم ساعت

7ونیم شرکت بودم با منشی که اونجا بود صحبت کردم و ازش راهنمایی خواستم یه چند دقیقه ای منتظر بودم

تا اینکه.............!!!!!

ادامه دارد...